Hau da. Sekulako oroitzapenak etortzen zaizkit burura. orain dela 15 urte, 8 bakarrik nituen. Ume bat izanik, beti izango dut gogoan, hain errixka txiki batetan, sekulako jende mordoa joa izana, egun batez euskararen alde egoteagatik. Nafarroa oineza betidanik izango dut gogoan, naiz eta non egon edo nora joan. Eta Biana neure bihotzean izango dut, beti. Hemendik hamar urtera edo berriz bueltatzea espero dut. Aupa Nafarroa Oinez!!Una fotiko de como se lo han pasado mis amigos por Biana en mi ausencia:
Salinas automarginandose, Perez muy violento pero al final que tierno. Luego Aingeru, Jon, Iñaki Velez, Ana eta Ducay
2 comentarios:
Ibai!! gaixo?? aiii gixajoa!!
Jo, enekien horren oroitzapen onak zenituenik Vianarekin, ez dakizu zenbat pozten naizen!! Ia negarrez hasten naiz nire blog-ean jarri didazuna irakurri eta gero, jajajjaa!!!
Baina konturatu ahal zara beste 15 urte igarotzen badira, gure umeekin egogon garela eguna ospatzen????? jajaja...
Muxu handi handi bat, ta zaidu zaitez!!! q tanta beer...
Supercampeón!!!!!!!!!!!!!! Ya te hechamos de menos en la chuletada que nos pusieron Tomás y Amparo. Todos menos Asier que se comió sus chuletas y las tuyas.
Publicar un comentario